Παίρνοντας το βιβλίο στο χέρια μου και κοιτάζοντας το εξώφυλλο, τον τίτλο αλλά και το οπισθόφυλλο, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πως πρόκειται για ένα γυναικείο-ρομαντικό βιβλίο που δεν θα καταφέρω να διαβάσω ως το τέλος. Οι πρώτες σελίδες μού έκαναν ξεκάθαρο το γεγονός πως είχα κάνει λάθος. Το βιβλίο είναι γραμμένο στο α’ πρόσωπο, πράγμα που βοηθάει στη γρήγορη πλοκή. Είναι καλογραμμένο και έχει όλα τα συστατικά που χρειάζονται για να γράψεις ένα αστυνομικό: έγκλημα, κίνητρο, αγωνία, κυνηγητό, ήρωες με κρυφή/διπλή ζωή, αναζήτηση δολοφόνου και βεβαίως ανατροπές. Θα έλεγα πως είναι δοσμένο όμως με αρκετό χιούμορ καθώς και ρομαντισμό, οπότε σίγουρα δεν απευθύνεται μόνο στο κοινό που διαβάζει αστυνομικά και -στον αντίποδα- ίσως δεν «κάνει» για τους σκληροπυρηνικούς των αστυνομικών, που έχουν συνηθίσει στις πιο σκληρές και σκοτεινές ιστορίες των σκανδιναβών συγγραφέων.